Ιστορικά

Από αρχαιοτάτων χρόνων, το ελαιόδεντρο εμφανίζεται σε διάφορες παραστάσεις και απεικονίσεις, στους μύθους και στις δοξασίες, γεγονός που το καθιστά σημαντικό στοιχείο της φύσης και όχι μόνο, από τότε. Πιθανός τόπος προέλευσης τα ανατολικά παράλια της Μεσογείου. Στην Ελλάδα, το ελαιόδεντρο διαδόθηκε από τους Φωκείς.

Κατά την μυθολογία, η πρωτεύουσα της Ελλάδας πήρε το όνομα της από την Θεά Αθηνά. Ο μύθος αναφέρεται στον αγώνα της Αθηνάς και του Ποσειδώνα για την ονομασία και την προστασία της πόλης. Η διαμάχη αυτή έλειξε με την Αθηνά να υπερισχύει έναντι του Ποσειδώνα, χαρίζοντας στους κατοίκους της πόλης, ένα δέντρο ελιάς. Με τη νίκη αυτή, η πόλη πήρε το όνομα Αθήνα και η ελιά αναδείχθηκε ως σύμβολο ειρήνης και ευφορίας, Γι' αυτό και οι νικητές των Ολυμπιακών αγώνων στεφανώνονταν με ένα στεφάνι ελιάς.

Σύμφωνα με τον Όμηρο, η ελιά καλλιεργούνταν στην Ελλάδα πάνω από 10000 χρόνια. Στα ομηρικά έπη, το λάδι αναφέρεται ως "υγρό χρυσάφι". Αναφορές από γιατρούς της αρχαιότητας, όπως ο Ιπποκράτης και ο Γαληνός τονίζουν τις θρεπτικές και ευεργετικές ιδιότητες του λαδιού.

Η εκμετάλλευση της ελιάς, ξεκίνησε από την Νεολιθική εποχή, συλλέγοντας τους καρπούς των αγριελιών, ενώ η ελαιοκαλλιέργεια ξεκίνησε περίπου την 3η χιλιετία π.Χ., στην περίοδο της Πρώιμης Χαλκοκρατίας.

Η πρώτη μαρτυρία εισαγωγής της ελιάς στις διατροφικές συνήθειες, την βρίσκουμε στις πινακίδες της Γραμμικής Β γραφής, καθώς η λέξη po - pa, προσδιορίζει ιδεόγραμμα του καρπού της ελιάς και διαβάζεται "φορβή/φορβάς" και σημαίνει "για βρώση". Οι πινακίδες βρέθηκαν στα ανάκτορα της Πύλου, της Κνωσσού και των Μυκήνων και χρονολογούνται στα τέλη του 13ου αιώνα π.Χ. 

Κατα τη διάρκεια των χρόνων, οι ελιές εξακολουθούν να υπάρχουν δυναμικά στη ζωή μας, γεγονός που τις καθιστά αθάνατες. Παρά τους σκληρούς χειμώνες και τα ξηρά καλοκαίρια, συνεχίζουν να αναπτύσσονται υπερήφανες και ισχυρές, χαρίζοντας μας τους ανεκτίμητους καρπούς τους.